Sukkur: een stad in angst
Het waterpeil in de Indus rivier stijgt en de vraag is of de dam bij de stad Sukkur het houdt. Mubashar Hasan is in Sukkur.
 |
| het waterpeil in de Indus rivier stijgt foto: Oxfam |
Zodra ik de stad Sukkur nader voel ik de spanning. Heel veel mensen staan met hun auto’s op de Sukkur Dam en kijken bevreesd naar het water van de Indus rivier om het stijgende waterpeil te meten. Aan de rivieroevers is de bewaking opgevoerd door het Pakistaanse leger en de politie. Zij hebben veel wegen afgesloten.
De Sukkur Dam heeft nu volop de aandacht van de media, als volgende plek die kan bezwijken onder het water. Als dat gebeurt, komen grote delen van de provincie Sindh, volgens de overheid, onder water te staan. Om die bedreiging goed in te kunnen schatten ben ik naar Sukkur gegaan.
dakloos
Ik trek door een oude, vuile, armoedige en overvolle wijk, Myani Road, die aan de oevers naast de dam ligt. Veel winkels zijn gesloten. Kleine groepjes bewoners discussiëren over wat te doen mocht het ergste gebeuren. Een paar mensen gaan naar de rivier om het waterpeil op te nemen. Dr. Natwar Lal, uit een van die groepjes, vertelt mij met gespannen stem: “Wij leven in angst, omdat de rivier elk moment onze winkels en huizen onder water kan zetten.”
Ik loop verder en bereik Bandar Road, ook aan de rivieroever. Daar zie ik heel veel mensen – kinderen en ouderen, vrouwen en mannen – met hun hele hebben en houden over straat lopen. Ze vertellen dat hun dorpen onder water staan en dat zij enkel nog de straten in de stad hebben om te wonen. Zij hebben honger, geen werk meer en zijn sinds kort dakloos. Vuile hutten aan de straat zijn nu hun nieuwe onderkomen.
niets meer
De hitte is voor mij ondraaglijk, tussen 48 en 50 graden. Wanneer ik echter de uiterst moeilijke omstandigheden van deze mensen inzie, bedenk ik me dat ik niks te klagen heb over de hitte.
“Ik heb met mijn gezin sinds 1973 in mijn huis gewoond. Nu heeft de rivier alles van mij weggenomen”, zegt de 69 jaar oude Amriya Begum, terwijl zij met een kwade maar hulpeloze blik wijst naar het stijgende water in de Indus.
Ruim 3.000 mensen wonen nu als Amriya Begum, in de sloppenwijken rondom de stad, waar kinderen in het vuil en de modder spelen, en tussen de vliegen. Er is geen voedsel, en ook geen werk voor de volwassenen om wat voedsel te kunnen kopen.
“help ons”
Wanneer ik ze vraag om voor een groepsfoto te poseren, nemen zij de kans waar en roepen “help ons, help ons”, waarbij zij de armen in de lucht gooien. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Ik voel verdriet, zwaar verdriet voor hen.
Oxfam dringt er bij de internationale gemeenschap op aan om veel meer noodhulp te geven aan de slachtoffers van deze overstromingen. Een mega ramp als deze vereist een mega reactie.
Mubashar Hasan werkt voor Oxfam Groot-Brittannië in de Pakistaanse provincie Sindh
| Bron | Oxfam GB, 13 augustus 2010 |
