Miriam Abdi
Miriam (niet haar echte naam) is 70. Ze woont met haar drie kleinkinderen in een vluchtelingenkamp in de stad Afgooye. Meer dan vier van de vijf vluchtelingen uit Mogadishu hebben hier de laatste tijd hun toevlucht gezocht. De nood is dan ook sterk gestegen. De levensomstandigheden zijn slecht en er is te weinig te eten.
 |
| Miriam Abdi |
Miriam is blind. Ze is al haar bezittingen kwijt geraakt. Haar hele familie trok in 1992 weg uit de streek waar zij woonden. Miriam herinnert zich nog de aanhoudende droogte en hongersnood van dat jaar. “De weinige geiten die ik had zijn weg. Sommigen stierven van de honger en dorst, anderen moesten we slachten om zelf te kunnen overleven."
"Toen we nauwelijks meer iets hadden, zijn we vertrokken. We kwamen in een kamp in het Mogadishu Stadion. In Mogadishu was het leven beter. Mijn dochter nam me altijd mee op pad, bijvoorbeeld naar markten. Vaak bedelden we bij huizen en moskeeën om geld”.
“We bleven in het kamp en doorstonden de gevechten tussen de verschillende rivaliserende groepen in Somalië. Maar toen Ethiopië zich ermee ging bemoeien kwamen we tussen twee vuren te staan. Ons kamp werd in brand gestoken. We moesten weer vluchten. Omdat ik blind ben, ben ik alles kwijtgeraakt behalve mijn kleren en de dingen die ik bij me had.”
“Ik werd naar dit tweede vluchtelingenkamp gebracht, aan de weg van Mogadishu naar Afgooye. Ik ben de verliezen door de brand en de chaos nog niet te boven. Naast eten heb ik gereedschap, plastic matten, dekens en kleren nodig. In dit kamp voelen we ons nu wel veiliger. We hopen op meer hulp. Maar op dit moment moeten we bedelen om in leven te blijven.”
| Bron | Oxfam Novib, 15 juni 2010 |
